Preloader Close

KOHALIN

زندگینامه والتر بنیامین: فیلسوف، مترجم، نویسنده آلمانی

زندگینامه والتر بنیامین: فیلسوف، مترجم، نویسنده آلمانی

والتر بنیامین یکی از برجسته ترین متفکران دنیای مدرن و نظریه پرداز فرهنگی، منتقد هنری و نویسنده یی انتقادی بود که در حیات فرهنگی نیمه نخست قرن بیستم ایده هایی را در قالب رساله، قطعات بسیار و گفتارها مطرح کرد که تا به امروز نیز در عرصه های مختلف علوم انسانی تاثیر گذار بوده است.

بررسی زندگی و آثار والتر بنیامین

یک صبح زمستانی در برلین در سال 1900 است. خدمتکار سیبی را برای پخت در تنور کوچک کنار تخت والتر بنیامین هشت ساله گذاشته است.  شاید بتوانید عطر را تصور کنید، اما حتی اگر بخواهید، نمی‌توانید آن را با تداعی‌های متعددی که بنیامین 32 سال بعد زمانی که در شرایط نامطمئن زندگی می‌کرد و از بدتر شدن آن می‌ترسید، و تجربه کرد، آن را بچشید.  او در شاهکار زندگی‌نامه‌ای خود، دوران کودکی او در برلین حوالی سال 1900، نوشت که خدمتکار سیب از گرمای اجاق بیرون می‌آورد: «رایحه همه چیزهایی که روز برای من در نظر گرفته بود. بنابراین تعجب آور نبود که هر زمان که دستم را گرم می‌کردم، گونه‌های درخشانش را گرم می‌کردم.  احساس می‌کردم که دانش فراری که بوسیله بوی آن منتقل می‌شود، می‌تواند به راحتی از من در راه رسیدن به زبانم فرار کند. "

 اما آرامش به سرعت جابه جا شد: در مدرسه "میل به خواب بر او غلبه کرد... باید هزار بار آن آرزو را کرده باشم و بعداً برآورده شد. اما مدت زیادی طول کشید تا تحقق آن را در این واقعیت تشخیص دادم که همه  امیدهای عزیزم برای داشتن موقعیت و معیشت مناسب بیهوده بود.»

 

 بخش اعظم زندگی بنیامین در این تصویر دیده شده است، با سیب شروع می شود، که عطر و بویش پیش از اخراج او از عدن کودکی است، که نشان دهنده تبعید بزرگسالی او از آلمان است.  مالیخولیایی وجود دارد که تنها زمانی به آنچه می‌خواهد (خواب) می‌رسد که به‌طور جبران‌ناپذیری با ناامیدی از دیگر آرزوها همراه باشد.  مونتاژ جهشی (از رختخواب به مدرسه تا بزرگسالی افسون شده) وجود دارد که در مقاله 1936 خود "اثر هنری در عصر تکرارپذیری فناورانه اش"، از تکنیک های سینما و پتانسیل انقلابی آن ها دفاع می کند (پتانسیلی که هالیوود، همانطور که ممکن است متوجه شده باشید، رد شده است).  حس پروستایی کسی است که نوشتن برایش خاطره است.  شخصیت خاطره‌ای وجود دارد که بنیامین چنین توصیف می‌کند: «قشر امروزی نویسنده، شکسته‌شده و شفاف، دریچه‌ای به روی تجربیات به یاد ماندنی می‌شود که... برای تحقق معنای نهفته‌شان به آن وابسته است».

 

 در واقع، برای بنجامین همه چیز وجود دارد، به جز لحن مارکسیستی متاثر از کابالا در نوشته‌های متأخرش که او را به قهرمانی برای منتقدان چپ از جمله جورجیو آگامبن، تری ایگلتون، پری اندرسون و فردریک جیمسون تبدیل کرد .‌اما شما نمی‌توانید همه چیز را داشته باشید.

 ممکن است بنجامین آن یادداشت‌های منتقد خود را ببخشیم، قطعاً پس از خواندن زندگینامه انتقادی عظیم، قهرمانانه و در عین حال خسته‌کننده‌ای از هاوارد آیلند و مایکل دبلیو جنینگز درباره شرایطی که خاطرات تلخ و شیرین در آن نوشته شده است.  در تابستان ۱۹۳۲ بنیامین تقریباً در انتهای مسیر خود بود.  از نظر حرفه ای، رویاهای او برای تصدی آکادمیک درهم شکسته شده بود و در لحظه ای که فرصت های انتشارات یهودی در آلمان، به لطف مسموم کردن زندگی روشنفکرانه توسط  هیتلر، تقریباً به هیچ رو به کاهش بود، برای امرار معاش به عنوان نویسنده تلاش می کرد.

 

 زندگی شخصی او نیز در حال فروپاشی بود.  به سختی از همسرش دورا طلاق گرفته بود، اما از تنها فرزندش استفان جدا شده بود، که اخیراً از اولگا پارم، زنی آلمانی-روسی که عاشق او شده بود، خواستگاری کرده و توسط او رد شده بود، آنقدر به خودکشی نزدیک بود که اخیراً نوشته بود  وصیت نامه و نامه های خداحافظی در یک اتاق هتل نیس به تعدادی از عزیزترین دوستانش (او به معشوق سابقش، جولا کوهن، مجسمه ساز، نوشت: «و حتی اکنون که در شرف مرگ هستم، زندگی من هیچ موهبت بزرگتری ندارد.  مالکیت بیش از آن چیزی است که در لحظات رنج بر شما به آن اعطا شده است.")

 بنیامین با این حال و هوا به استراحتگاه ساحلی کوچکی به نام Poveromo (ایتالیایی به معنای "مرد فقیر") رسید و شروع به نوشتن خاطرات خود از یک خانه یهودی طبقه متوسط ​​بالا در وست اند برلین در پایان قرن کرد.  در همین حال، در شهر محل تولدش، صدراعظم فرانتس فون پاپن، ممنوعیت استورمابتایلونگ، شاخه شبه‌نظامی نازی‌ها را لغو می‌کرد و در نتیجه موجی از خشونت و وحشت سیاسی را به راه انداخت که در نهایت منجربه دست گرفتن قدرت توسط هیتلر شد.  ایستگاه‌های رادیویی که بنیامین برای آن‌ها صحبت‌هایی ارائه کرده بود، تنها به بلندگوهایی برای تبلیغات جناح راست تبدیل شدند، فرانکفورتر سایتونگ، که تا مدت‌ها خانه‌ای برای کارهای او بود، شروع به بی‌پاسخ گذاشتن نامه‌ها و دست نوشته‌های بنیامین کرد.  ناشران حتی بیشتر از قبل به آثار او نگاه منفی می کردند.

 بنیامین به آنچه که از قبل تجسم می‌کرد با چشمان باز.  خیره شده بود.  تبعید او قریب الوقوع بود و به قول آیلند و جنینگز، "نیاز به تلقیح" به وجود آمد.  او در سال 1938 نوشت: «برای من روشن شد که باید وداع طولانی و شاید ماندگاری با شهر محل تولدم داشته باشم.  مناسب ترین راه  برای بیدار کردن دلتنگی: تصاویر دوران کودکی. فرض من این بود که احساس اشتیاق بیشتر از یک واکسن بر بدن سالم، بر روح من تسلط پیدا می کند."

از برخی فرضیات  می توان انتظار داشت که بیداری دلتنگی خاموش نشدنی روح تبعیدیان را در هم بکوبد، اما نه: او به مدت یک سال در برلین و از آنجا در خلال تبعید به  پاریس که با فرار غم انگیزش از نازی ها و خودکشی در اسپانیا در سال 1940 پایان یافت، برخی از بزرگترین مقالات خود را نوشت.  برای معدود نشریاتی که عمدتاً توسط یهودیان در تبعید اداره می شدند .  این بدان معنا نیست که ناملایمات یک کاتالیزور بود، و نه این که تلقیح فرضی کارآمد بود، بلکه، بنیامین .در حال فرار و در حال لغزش .هنوز هم موفق شد درخشان بنویسد.  مقاله او درباره فرانتس کافکا برای Jüdische Rundschau نوشته شده است.  مقاله او درباره تئاتر حماسی برشت برای توماس مان Mass und Wert.

 مهمتر از همه، گروه غمگینی از روشنفکران یهودی آلمانی تبعیدی مکتب فرانکفورت (آدورنو، هورکهایمر، لوونتال، مارکوزه، فروم) بودند که با کمک هزینه ماهانه از او حمایت کردند و در Zeitschrift für Sozialforschung نه فقط مطالعه او درباره بودلر، را منتشر کردند.  بلکه او "اثر هنری ...".  و پس از آن نیز، پایان ناقص، شاید غیرممکن، پروژه آرکیدها وجود داشت .نقد او از فرهنگ بورژوایی در پاریس قرن نوزدهم و تلاش بزرگ و ناموفق او برای پاسخگویی به درخواست تاریخی با محوریت رنج های مغلوب.  به جای دستاوردهای فاتحان .که او در 13 سال آخر عمر خود به درستی روی آنها کار کرد.

 

 چرا بنیامین در سال ۲۰۱۴ هنوز برای ما مهم است؟  چرا باید او را بخوانیم؟  آیلند و جنینگز، دو محقق دانشگاه هاروارد که بسیاری از آثار او را به انگلیسی ترجمه کرده‌اند (به‌ویژه پروژه آرکیدز)، قاطعانه استدلال می‌کنند که او به‌عنوان یک منتقد نه تنها درک ما از بسیاری از نویسندگان مهم را تغییر داد، بلکه به پتانسیل‌ها و خطرات فناوری پی برد.  رسانه ای که در زمان حیات او فرهنگ را متحول کرد.  دیگران در او یک ساختارشکنی ادبی avant la lettre را می یابند، یک نظریه پرداز اجتماعی که نوسازی کلی حس انسان را از طریق اصلاح رسانه های مدرن متصور بود، یک کمونیست آتشین، یک عارف یهودی مسیحایی.

 

 آیلند و جنینگز از این راضی هستند که خوانندگان بنجامین خود را در آثار او و کتابشان بیابند.  آنها استدلال می کنند که او تا به حال به عنوان یک مرد معمایی حضور داشته است، اگر نگوییم یک متفکر، اما در اینجا او در یک چهره های متفاوت ظاهر می شود: شوهر بی ایمان، پدر غیر قابل اعتماد، قمارباز اجباری، فحشا، طفره زن (او و گرشوم شولم ماندند).  تمام شب در حال نوشیدن قهوه سیاه برای شبیه سازی قلب های ضعیف و در نتیجه شکست در یک امتحان پزشکی ارتش)، شرکت کننده سریالی در مثلث های عشقی (نویسندگان به طور قانع کننده ای پیشنهاد می کنند او به شکلی وابسته به عشق شهوانی و انحرافی به مثلث هایی کشیده شده بود که از آنها نمی توانست آنچه را که می خواست به دست آورد).  آنها تجربیات او را با مسکالین و حشیش شرح می دهند.  آنها تعجب می کنند که در پرونده معروف وابسته سیاه پوست که به طور مرموزی پس از خودکشی او در سال 1940 ناپدید شد، چه چیزی وجود داشت - آیا این پرونده حاوی دست نوشته ای بود که اگر پیدا می شد، جهان را تکان می داد؟  آیلند و جنینگز مشکوک هستند.

همه‌ی این‌ها روایتی فوق‌العاده نژادپرستانه از نازی ها  را می‌سازد، اما آی‌لند و جنینگز به آن سمت نمی‌روند.  کتاب آنها یک اثر تفسیری تأثیرگذار است، اما کتاب آنها زیر سنگینی جزئیاتی که ارائه می کنند با مشکل مواجه است.  آنها زندگی او را به‌عنوان یک نگرش تاریخی می‌نویسند .از تکنیک‌های مونتاژ، گسست گاه‌شماری، و قمارهایی با فرم و سبکی که موضوع آنها از نظر برنامه‌ریزی متعهد و متمایل به خلق و خوی وی بود، اجتناب می‌کنند.  نویسندگان درباره این قمارباز داستایوفسکی می نویسند: «از اول تا آخر، بنیامین در موضوعاتی که به آن پرداخته و در شکل و سبک ان شیوه نگارش منحصر به فرد خود را به نمایش می گذارد.

نویسندگان به خاطر عدم پرداخت به جزئیات موثر زندگی والتر بنیامین به خاطر مناقشه برانگیز بودن به نوعی از خود سلب مسئولیت کرده اند: همانطور که ری مونک زمانی گفت، هدف نوشتن زندگینامه، ارائه یک زندگی است.  در غیر این صورت، او ممکن است اضافه کند، این فقط یک چیز لعنتی است (آنچه بنیامین در آن ماه خواند، کسی که برای قهوه ملاقات کرد در نگارش یک زندگی نامه بسیار گنگ است) پس از دیگری.  همانطور که مطالعه می کردم، مدام به نحوه ارائه زندگی ساموئل تیلور کولریج توسط ریچارد هلمز فکر می کردم، مانند بنجامین روشنفکری با مسائل مربوط به مواد مخدر، چشمی سرگردان و بی اعتنایی شرم آور به وظایف خود در قبال همسر و فرزندان.

 

 آه بله، اما ایلند و جنینگز پاسخی برای اعتراض من دارند.  ما نباید نویسنده‌ای را محصور کنیم، به‌ویژه نویسنده‌ای که نوشته‌هایش «کلی متحرک و متناقض» است در یک روایت صرف.  بهتر است به خوانندگان اجازه دهیم بنیامین خود را در میان کلمات بیابند.  در پایان، برای حمایت از این نکته، آنها آنچه را که او درباره نویسندگان بزرگ در خیابان یک طرفه نوشته است نقل می‌کنند: «زیرا فقط ضعیف‌ترها و حواس‌پرت‌ها از بسته شدن لذتی بی‌نظیر می‌برند و احساس می‌کنند که زندگی‌شان از این طریق به آنها بازگردانده شده است.  "  اعتراف می‌کنم که ضعیف و حواس‌پرتی هستم، اما این بسته بودن با ارائه یک زندگی یکسان نیست.

 

 با وجود همه دانش برجسته‌اش، و با وجود همه چیزهایی که بیوگرافی آنها در نتیجه ضروری است، این خطر وجود دارد که بنیامین مانند عطر سیب پخته در یک صبح زمستانی از این صفحات دور شود.  یا در واقع، همانطور که خود بنجامین در سال 1940 پیش از موعد از ما دور شد، خودکشی او، به قول شولم، با اغراق قابل بخشش، نمایانگر «مرگ ذهن اروپایی» بود.

 

 

منبع: گاردین

 
اولین موافق باشید.
اولین مخالف باشید.
تصویر امنیتی
کد فوق را در فیلد زیر را وارد نمایید
نمایش 0 نظر
مرتب سازی براساس

اولین نظر دهنده باشید زندگینامه والتر بنیامین: فیلسوف، مترجم، نویسنده آلمانی